30.4.16

mistério

aceitar o
cosmo e seu
mistério.

o quão duro
é passar
pela paixão
em distâncias
de intenso
e incerto
profundo
amar?
sinto as
rosas do tempo
em fogo
sob o desejo
de meu corpo
ao mar.

tatuei em
mim
o mistério
do mundo
e as cicatrizes
do cosmos
são nítidas
e inesperadas.

as ondas
se recordam
do infinito.
o amor
amadurecido
rebenta
do mistério
que nada
compreendo.

violento querer e
a distância
que sufoca.

maturidade,
filha
do mistério.

Nenhum comentário: